به گزارش مفدا - گناباد، حضرت امام زمان، مهدی موعود (عج) در نیمه‌ی شعبان سال ۲۵۵ هجری قمری در سامرا به دنیا آمد. پدرش امام حسن عسگری (ع) و مادر آن حضرت، نرجس خاتون است. آن امام، هم‌نام و هم‌کنیه‌ی پیامبر اسلام (ص) و دارای القاب قائم، منتظر، حجت، مهدی، خلف صالح، صاحب الزمان، بقیةاللّه و... می‌باشد. 

فشارها و تضییقاتی که از جانب خلفای جور بنی‌عباس، به ویژه از زمان امام جواد (ع) به بعد، بر امامان معصوم وارد شد و محدودیت‌های فوق‌العاده‌ای که از طرف دستگاه حاکم برقرار گردید، فعالیت‌های امامان را به حداقل رسانید. 

وجود این وضعیت خاص در زمان امامت حضرت مهدی (عج) و همچنین احتمال به شهادت رساندن آن حضرت در آن شرایط حساس، نشان داد که زمینه‌ی مساعدی جهت بهره‌مندی از هدایت‌ها و راهبری‌های امامان در جامعه وجود ندارد. از اینرو حکمت الهی اقتضا کرد که حضرت مهدی (عج) به اذن خداوند متعال غیبت اختیار کند تا موقعی که آمادگی لازم در جامعه به وجود آید. 

او روزی خواهد آمد و زمین را که از ظلم و جور پر شده است، از عدل و داد پر خواهد کرد.

در برخی روایات، شب نیمه شعبان پس از شب قدر برترین شب‎ها دانسته شده است. گروهی از شیعیان در این شب به شب زنده‌داری و اعمال مذهبی مشغول می‎شوند. برخی از اهل سنت و طریقت‎های تصوف نیز به فضیلت این شب معتقدند. 

جشن نیمه شعبان از بزرگترین جشن‌های شیعیان است که به مناسبت میلاد امام مهدی(عج) در مناطق شیعه‌نشین جهان برگزار می‎شود. در ایران، مسجد جمکران و در عراق، کربلا محل تجمع شیعیان در این روز است.

روایات نقل شده از پیامبر اکرم (ص) و امامان شیعه بر اهمیت شب‌زنده‌داری و عبادت در شب نیمه شعبان تأکید دارد؛ از جمله در روایتی آمده است: جبرئیل در شب نیمه شعبان پیامبر را از خواب بیدار کرد و ایشان را به برپایی نماز، قرائت قرآن، دعا و استغفار در این شب سفارش نمود.

در روایتی دیگر، یکی از همسران پیامبر از عبادت خاص و سجده‎های طولانی و متعدد پیامبر در شب نیمه شعبان خبر داده است.در احادیثی از امام علی(ع) و امام صادق(ع) نیز بر عبادت و انجام اعمال خاص شب نیمه شعبان تأکید شده است.

نویسنده: یگانه باقرزاده، عضو سرویس فرهنگی مفدا گناباد